Cristina Pato, música e escritora: «Un verán bonito é pasar tempo cos meus»

Os meses de verán cambiaron dende hai dez anos para Cristina Pato. Unha vez que se afastou dos escenarios e baixou o ritmo no tempo no que antes non podía parar, Ourense é o destino de calma. Concretamente unha casa de aldea que considera un «privilexio». Divide a súa vida entre Nova York e a súa provincia natal. Así, vive cada ano un reencontro ca súa familia, o seu xardín e as súas veciñas. É a mellor maneira de levar a ausencia de pausas na súa faceta como escritora e educadora.

—Cambiou ao longo da súa vida o que significa o verán para vostede?

—Hei de recoñecer que dende finais dos noventa até hai seis anos, que me retirei dos escenarios, os veráns eran a época máis complexa do ano. Pois xuntábanse as xiras de Europa e dos EUA, e sempre estaba en movemento. Agora o verán é sobre todo para estar coa miña nai, coas miñas irmás, coa familia. Para pasar tempo cos que quero mentres sigo traballando nas miñas cousas. E aínda que cada persoa é diferente, e cada familia é un mundo, para min un verán bonito é precisamente iso: un verán no que podo pasar tempo, sen présa, coa xente que quero, a poder ser ao aire libre, ou no meu xardín.

—Ten vacacións como tal ou non descansa do traballo?

—Cada unha é un mundo. Ao traballar por conta propia, as vacacións quizais sexan mais unha idea ca unha realidade. Considérome unha privilexiada, pois a miña vida pública de agora, que é a escrita, é algo que podo facer estando aquí en Ourense ou na miña outra vida de Nova York. Polo que este verán estou compaxinando o tempo cos meus, coas miñas columnas, e cun novo proxecto literario que me ten moi ilusionada.

Leer más: Cristina Pato presentou «Fóra de foco», a súa segunda novela: «En Nova York fíxenme invisible»

—Tamén ten que haber xente que pase este tempo no interior, non?

—É curioso, pois para os que somos do rural do interior, Galicia é monte ou río en aldeas moitas veces baleiras. E para os que son de costa, se cadra Galicia é mar ou monte en aldeas un pouco máis cheas cas nosas... Pero non é algo que escollera, desde pequena pasei os veráns na aldea do meu pai, en Nogueira de Ramuín, polo que a miña definición de Galicia sempre foi a da Galicia interior, que é a que coñezo e na que crecín...

—Escápase á praia?

—A pesar de ser de Ourense, o meu non é a praia no verán...

—Que lle gusta facer na aldea?

—Pois como o meu verán é familia, gústame xuntar aos meus neste pequeno xardín, e saír a camiñar co Xan e coa nosa cadela Bimba, e estar coa miña nai acotío coidando das flores, das árbores, ou sacando malas herbas... Tamén teño moita sorte de ter unhas veciñas marabillosas coas que paso tempo parolando e que me enchen de cariño, tomates, pementos, xudías, cabaciñas... E por suposto desfrutar das noitiñas á fresca, se hai..

—É un bo sitio para escribir?

—Tanto para escribir como para ler... Teño unha boa biblioteca na casa, e podo ir alternando as miñas dúas paixóns. Pero hei de recoñecer que son moi afortunada pois podo abstraerme para ler ou escribir en calquera lugar e en calquera circunstancia.

—É para desconectar?

—Ao vivir entre dous mundos tan diferentes e complexos coma o rural de Ourense e Nova York, a palabra desconexión significa moitas cousas á vez: aquí desconecto da vida de alí, a pesar de que sigo conectada a ela, pois levo a metade da miña vida alí. E alí desconecto da vida de aquí, a pesar de que sigo conectada a ela, pois é a miña familia... é dicir, a desconexión é como a felicidade: vai e ven, por momentos, e cando aparecen eses momentos se tes a sorte de poder aprecialos, entón a vida faise máis levadía..

---

---